Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Βιβλιοθήκη (Στου ονείρου το δρόμο - Χριστίνα Λέλη)

Θα ήθελα με μεγάλη χαρά να σας παρουσιάσω την ποιητική συλλογή στην φίλης Χριστίνας Λέλη, ''Στου ονείρου το δρόμο''. 
Δεν θα γράψω πολλά. Απλά θα αναδημοσιεύω την ανάρτησή της για την παρουσίαση του νέου της έργου. Νομίζω πως η ίδια θα τα πει καλύτερά από μένα.


Έρχεται μια στιγμή που απλά μοιάζουν τα κομμάτρια του παζλ να ενώνονται, μοιάζουν οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές και η στιγμή κατάλληλη για να τολμήσεις κάτι που μόνο σαν σκέψη το γυρόφερνες χρόνια. Και φτάνει μια αφορμή, κάτι που θα σε εμπνεύσει. Για μένα η αφορμή ήρθε με τη μορφή μιας ομιλίας του Γιάννη Φαρσάρη στο TEDx, για την ανοικτή κυκλοφορία και διάδοση της δημιουργίας.
Κι έτσι ανοίχτηκαν τετράδια, ξεσκονίστηκαν παλιές σημειώσεις και ζωντάνεψαν στίχοι που γράφονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κάποιους τους έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας μέσα από αυτό το μετερίζι. Κάποιο άλλοι κάνουν ντεμπούτο σήμερα κι έρχονται να πετάξουν ανάμεσά σας. Με την ελπίδα κάθε ένας από εσάς να βρει έστω μια λέξη που θα τον αγγίξει, ένα στίχο που θα τον εκφράσει, ένα συναίσθημα που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει και με πολλή μα πάρα πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στου ονείρου το δρόμο...", που διανέμεται ελέυθερα στο διαδίκτυο σε μορφή e-book.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιάννη Φαρσάρη για την έμπνευση αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του!
Και στη δική μας Έλλη Οικονόμου (aka Funky Monkey) για την πραγματικά ανεκτίμητη υποστήριξή της, τόσο στην επιμέλεια και στην δημιουργία του εξωφύλλου, όσο -και περισσότερο!- για την ψυχολογική και ηθική υποστήριξη!

Το δικό μου όνειρο, ένα από αυτά, βρήκε σήμερα το δρόμο του κι εύχομαι να το αγκαλιάσετε και να στηρίξετε αυτό το νέο μου βήμα!

Καλό σας ταξίδι στα μονοπάτια της ψυχής μου!


Βιογραφικό σημείωμα:
Η Χριστίνα Λέλη γεννήθηκε την άνοιξη του 1980, όταν ακόμα υπήρχαν γειτονιές, αλάνες και αυλές με κήπο. Φυλακίστηκε στη μεγαλούπολη των γκρίζων κλουβιών, με μοναδική διέξοδο τη θάλασσα. Οι λέξεις φεύγουν από εκείνη και αποκτούν δική τους προσωπικότητα όταν γράφει, τα χέρια της είναι απλώς το μέσο που χρησιμοποιούν για να βγουν στο φως, στη ζωή. Όνειρό της να ζήσει τα όνειρά της.

Πετάει μέσα στον κόσμο των ιστολογίων με το ψευδώνυμο Butterfly και καταθέτει τα φτερουγίσματά της στους παρακάτω ιστοτόπους:


Να ευχηθώ στην Χριστίνα μας ότι καλύτερο, καλές εμπνεύσεις και να είναι πάντα γερή και ευτυχισμένη.

****************


Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.
Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο email asmhnio@gmail.com.


Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Η ΣΟΦΙΤΑ (Ανέσπερη - ΔΙΕΞΟΔΟΙ)


Η Σοφίτα είναι ένα συλλογικό διήγημα που θα γραφεί από 16 μπλόγκερς. 
Την αρχή την έχω δώσει εγώ και θα δώσω και το τέλος. Θα μεσολαβήσουν οι συνέχειες των άλλων μπλόγκερς με την ακόλουθη σειρά.


Η Ανέσπερη από το ιστολόγιο ''Σκέψεις μικρές κι ασήμαντες στο χρόνο αφημένες...'' έχει δώσει την συναρπαστική συνέχεια του διηγήματος. Διαβάστε την στο ιστολόγιό της ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.


**********

Η Anna Flo από το ιστολόγιο ''Ατενίζοντας...'' θα είναι η επόμενη που θα συνεχίσει την ιστορία μας.
Μείνετε συντονισμένοι!

**********

Ιστορίες ως τώρα



Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Τώρα... στην κόψη του λεπτοδείκτη (Κνάκαλος)


Στενό κι ανυπάκουο
το παρόν,
σαν το άχρονο τώρα,
γυρεύει απεγνωσμένα
έναν μέλλοντα γάμο,
να διασωθεί στο χθες.

Την μοίρα καρτερεί
κοιτάζοντας το ρολόι,
μα δεν λένε οι δείκτες
να σταματήσουν.

Εκστατικός εκείνος αίφνης,
για μια στιγμή,
αποστασιοποιείται
απ΄το εαυτό του,
που λιώνει σαν το κερί,
γιατί αγνοεί ,ότι αυτό
μετρούν του ρολογιού οι δείκτες.

Ρέει άχρονα το ποτάμι της ζωής,
αποφάσισε άνθρωπε λοιπόν,
θα το κοιτάς από την όχθη
ή θα σερφάρεις πάνω του,
στην κόψη του λεπτοδείκτη..
..............................................
Αντί να μετράς, ζήσε τις στιγμές.
τώρα...

***

Ήταν η στιγμή του Κνάκαλου με ένα ποίημα.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Η ΣΟΦΙΤΑ (airis - ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΔΡΑΣΗ...)


Η Σοφίτα είναι ένα συλλογικό διήγημα που θα γραφεί από 16 μπλόγκερς. 
Την αρχή την έχω δώσει εγώ και θα δώσω και το τέλος. Θα μεσολαβήσουν οι συνέχειες των άλλων μπλόγκερς με την ακόλουθη σειρά.


Η airis από το ιστολόγιο ''η ζωή είναι ωραία ...'' έχει συνεχίσει την συναρπαστική συνέχεια του διηγήματος. Διαβάστε την στο ιστολόγιό της ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο.


**********

Η Ανέσπερη από το ιστολόγιο ''Σκέψεις μικρές κι ασήμαντες στο χρόνο αφημένες...'' θα είναι η επόμενη που θα συνεχίσει την ιστορία μας.
Μείνετε συντονισμένοι!

**********

Ιστορίες ως τώρα



Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

25 λέξεις # 5... Βράβευση

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 25 λέξεις που έκαναν το μυαλό σας να ταξιδέψει και απέδωσαν τα συναισθήματα της φωτογραφίας που σας έδωσα με τον καλύτερο τρόπο.


Tο ολιγόλεκτο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

7. ANNA Flo - 16 βαθμοί


Η φθορά που ο χρόνος σμιλεύει
ψιθυρίζει ιστορίες σοφίας.
Θρόισμα φύλλων το χάδι
θύμισες κρατά ζωντανές.
Το όνειρό σου,
μια μικρή ηλιαχτίδα 
να φωτίσει ξανά...
Γι αυτό ζεις!

Συγχαρητήρια λοιπόν στην ANNA Flo αλλά και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία. Η νικήτρια θα παραλάβει ένα συμβολικό δώρο από μένα για αυτό να μου γνωστοποιήσει με μήνυμα την διεύθυνσή της,
Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε Ολιγόλεκτο και τι βαθμούς πήρε.

*****************************

1. Κική Κωνσταντίνου - 3 βαθμοι
Κουράστηκα να βαδίζω.
κι είπα για λίγο, να μείνω, να ξαποστάσω.
Έγειρα, απελπισμένα επάνω σου έγειρα
όνειρα στοίβαξα κάτω από μία χαραμάδα.
Νωχελικά σε αγκάλιασα και έκλεισα τα μάτια.
Ζω!

***************

2. Βασιλική Δραγούνη - 7 βαθμοί
Δεν άφησες τίποτα πίσω.
Σκιές του παρελθόντος λεηλατούν τ' άδεια δωμάτια.
Τι  βιάστηκες να ακολουθήσεις;
Είσαι καλύτερα τώρα;
Αν με χρειαστείς, θα είμαι εδώ.
Κοιτάζοντας τα σφαλισμένα σου παράθυρα.

***************

3. Katia Markouizou - 1 βαθμός
Μια επίσκεψη στο εξοχικό!!!
Μια εκδρομή με σιδηρόδρομο!!!
Άνοιξε τα σκούρα στο βορεινό,
να γεμίσει φως!
Α!!! Λάδωσε τους μεντεσέδες 
να μην τρίζουν!!!

***************

4. Μαρία Κανελλάκη - 12 βαθμοί
Το κλειδί είναι στο περβάζι.
Στρώσε το λευκό σεμεδάκι στον επάργυρο και βάλε καφέ να βράζει.
Φοράω το παιδικό μου φουστάνι κι έρχομαι να μου πεις το ντελβέ, μαμά μου…

***************

5. Mariana (Onirokosmos) - 3 βαθμοί
Μη με ρωτάς,
σε άδειους τοίχους, κλειστά παράθυρα, ανάσες, ψίθυρους,
πώς όνειρα ανταμώθηκαν κάποτε κι άνθισαν,
μα - πλέον - σιώπησαν για πάντα...

***************

6. Knakalos - 13 βαθμοί
Πεσμένη αυλαία,
καταρρέει ο σοβάς,
και μπροστά μια κλάρα
ζωή προσποιείται.
Επιτοίχιες σκιές προκαλούν
το πίσω βλέμμα,
να θυμηθεί,
λατρεμένα μάτια που βασίλεψαν.
Πικρή επίγευση έχει
o σπασμένος έρωτας.

***************

7. ANNA Flo - 16 βαθμοί
Η φθορά που ο χρόνος σμιλεύει
ψιθυρίζει ιστορίες σοφίας.
Θρόισμα φύλλων το χάδι
θύμισες κρατά ζωντανές.
Το όνειρό σου,
μια μικρή ηλιαχτίδα 
να φωτίσει ξανά...
Γι αυτό ζεις!

***************

8. Τάσος Γ. Κάβουρας - 14 βαθμοί
Συμμάχησε ο χρόνος
Έκλεισε ο κύκλος
Δεν θα ακουστούν ξανά
Γέλια χαρές
Παιχνίδι
Κλάμα μικρού παιδιού
Θα φορέσει πανοπλία
85 τετραγωνικά αστικό ακίνητο
Οι ενοχές
θα θαφτούν στη θεμελίωση.

***************

9. ποιώ - Ελένη - 1 βαθμός
Γύρε στο σώμα μου
Βοριάς χτυπάει τις γρίλιες
Βλέπω τα νύχια του
το γκρίζο χιτώνα του.
Φυλάξου.
Οι πέτρες που πέφτουν
είναι τα πετρωμένα
δάκρυά του.
Ασπίδα σου θα γίνω
Η κρυφή σου αμαρτία!

***************

10. Mαρία Π. - 8 βαθμοί
Θυμήθηκα τη μυρωδιά στο υπνοδωμάτιό σου.
Εγώ να εξερευνώ γραμματόσημα με τον μεγεθυντικό φακό,
κάτω απ’τις γρίλιες του σφαλιστού παραθυριού.
Εσύ να λες δεν ανοίγεις,
χαρίζεις τον ήλιο στα τριαντάφυλλα…

***************

11. Ανέσπερη 
Από τις γρίλιες ρέει η ερημιά του δωματίου. 
Εγώ στο φως κι εσύ στο απήθμενο σκοτάδι του μυαλού μου.
Ρήμαξε τώρα κι η καρδιά όπως το σπίτι μας

***************

12. maria mytripsonblog - 1 βαθμός
Συνήθισες τα σκοτάδια.
Πίσω από γρίλιες,
μοναχός,φυγάς της ζωής,
τα μαύρα ντύθηκες..
Κάποτε, λευκά φορούσες.
Τότε συνήθιζες να ανοίγεις
τα παντζούρια σου στο φως.

***************

13. Χριστόφορος Τριάντης - 4 βαθμοί
Αγαπούσε πολύ το φως.
Φρόντιζε
να ‘χει ανοιχτά τα παραθυρόφυλλα
τους χειμώνες της  θλίψης.
Μια σιωπηλή νύχτα 
τα παραθυρόφυλλα σφράγισαν.
Το σκοτάδι νίκησε
τα αστέρια.

***************

14. airis - 10 βαθμοί
Νοσταλγίας και Πεθυμιάς γωνία
Τα χνώτα του παρελθόντος μυρίζουν υγρασία
Μα το κατώφλι πρέπει να διαβώ
τους δαίμονες μου να συναντήσω.
Αν θέλω στη ζωή να προχωρήσω....

***************

15. Φιλία - 2 βαθμοί
Παράθυρο ερμητικά κλειστό η ψυχή μου, αφήνει τη ζωή απ’  έξω.
Μαρμαρωμένη, ανίκανη να κινηθώ.
Κι’ ένας κισσός – αράχνη να πλέκει όπου κι’ όπως θέλει, να με πνίγει...
Παραιτούμαι....

***************

16. Ελισάβετ - 9 βαθμοί
Το παραθύρι κλειστό, διπλομανταλωμένο. 
Πόσες αναμνήσεις, της μάνας το φιλί, η πατρική αγκαλιά.
Αχ και να άνοιγε, να έλουζε το φως τα παιδικά μου χρόνια...

***************

17. Funky Monkey - 3 βαθμοί
Κλειστά παραθυρόφυλλα
σκιρτήματα φυλάσσουν.
Φιλιά και αγκαλιές,
του έρωτα τις μουσικές.
Κρυμμένοι,
ξεδιπλώνουμε ουράνια τόξα.
Κι έπειτα τα αφήνουμε, γελώντας,
να ξεφύγουν από τις γρίλιες.

***************

18. Ελένη Φλογερά - 6 βαθμοί
Ό,τι και αν σε κάνει να αποζητάς την μοναξιά
μην μείνεις πολύ στην αγκαλιά της.
Η ζωή είναι εκεί έξω και σε καρτερεί.

***************

19. Ηλιοκέντητη - 4 βαθμοί
Τα παραθυρόφυλλα σφαλιστά...
και στο σκοτάδι τους κρατούν
στιγμές μιας άλλης εποχής...
Τώρα δεν έχουν παρά να προσμένουν 
δυο νέα χέρια
που θα τα γεμίσουν ξανά με φως και ζωή...

***************

20. Mary Pertax - 9 βαθμοί
Κάπου στα ριζά του λόφου, 
στέκεις κουφάρι ξεχασμένο, 
σφραγίδα αλλοτινών καιρών
με παραθύρια ολάνοιχτα, 
τσαμπιά μεθυστικά να κόβεις 
λαχταρώντας.
Τώρα ο δρόμος σφαλιστός, μα είσαι 
ακοίμητος φρουρός στο ξεχασμένο χθες.

****************************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τα διαμάντια σας.

To 25 λέξεις #6 θα ξεκινήσει στις 1/3.

Ως τότε μην ξεχνάτε...

Κόντρα σε νωθρούς, άσχημους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου


Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Παράσταση ζωής - Σκόρπια Βήματα - Πικρές Αγγελίες (Παίζοντας με τις λέξεις #6)


Παράσταση ζωής

Παίζουμε μια κακόγουστη παράσταση καθημερινώς και αμετακλήτως.
Η ζωή μας αντιγράφει την σάτιρα με μεγάλη επιτυχία.
Φοράμε άρωμα βαρύ και δυσκολοχώνευτο.
Ιδρώνει το δέρμα μας σε κάθε άγγιγμα,
σε κάθε προσπάθεια εγκατάστασης.
Δεν δεχόμαστε ούτε μια σχεδία σωτηρίας.
Αποδεχόμαστε κάθε είδος απουσίας.
Και το τραγούδι ακόμα δεν εξιστορεί καμιά ιστορία εξιλέωσης.
Χωρίς συστολή, χωρίς καμιά αναβολή,
με μάτια ορθάνοιχτα, αφηρημένα και κόκκινα,
με συνοπτικές διαδικασίες,
οδεύουμε ίσια στο πουθενά.

Αυτό που μόλις διαβάσατε ήταν η συμμετοχή μου στο ''Παίζοντας με τις λέξεις #6'' που διοργανώνει η Μαρία από το mytripssonblog. Σας ευχαριστώ όλους όσους με επιλέξατε και με διαβάσατε. Ένα μεγάλο μπράβο και στη Μαρία για την άψογη διοργάνωση.
Προαπαιτούμενες λέξεις ήταν οι εξής: άρωμα, σχεδία, απουσία, τραγούδι, συστολή. 
Νικητές στέφτηκαν η Μαρία Κανελλάκη με τις ''Πικρές Αγγελίες'' και ο Giannis Pit με τα ''Σκόρπια Βήματα''
Απολαύστε τις συμμετοχές τους.

Πικρές Αγγελίες (Μαρία Κανελλάκη)

“Ζητείται συνοδηγός σχεδίας με επαγγελματικό δίπλωμα ,για ημερήσιες κρουαζιέρες στα αβαθή κανάλια ενός υπογείου. Ο υποψήφιος θα πρέπει να διαθέτει το προσωπικό του κουπί και έφεση στο τραγούδι, για πρίμο-σιγόντο στο “έγια μόλα-έγια λέσα”, κατά τη διάρκεια του ημερήσιου απόπλου.
Προσφέρεται στέγη με φεγγίτη στα παράχθια της Ευφρονίου, τροφή μόνο για σκέψη και πακέτο συνομιλίας απεριορίστων ωρών. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να περάσουν απ’ την προβλήτα της πολυκατοικίας, για γνωριμία και σύντομη καταβύθιση στην υποθαλάσσια -ημιυπόγεια κατά τον ιδιοκτήτη- καμπίνα μου”.
Εύπλοια  τη βρήκε την ανήλιαγη χαμοκέλα μου ο Μάρκος. Η αγγελία του, τράβηξε αμέσως την προσοχή μου.“Προσφέρεται ανθρώπινο ναυάγιο, για πιθανή σύναψη σχέσης. Διαθέτω μοναξιά σε άριστη κατάσταση, άθικτη ευαισθησία και συναισθηματική ευρυχωρία. Χρόνια άνεργος αλλά όχι ανενεργός. Αποκλείονται διαδικτυακά αιτήματα φιλίας. Δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις εκ του σύνεγγυς. [Μάρκος]”.
Όση ώρα τακτοποιούσε τα τσαμασίρια του στον καπλαμά της ντουλάπας, στον αέρα στροβιλιζόταν το άρωμά του. Χειμώνας και φόβος. Αργά το βράδυ, υπό τους ήχους των κυμάτων που λυσσομανούσαν στο φινιστρίνι μας, κούρνιασε σα νεογέννητο κουτάβι στο στήθος μου, τραγουδώντας με συστολή: “έγια μόλα-έγια λέσα/κλείσε με στην αγκαλιά σου μέσα”. Τον έσφιξα τρυφερά  και σαλπάραμε για το παρθενικό μας ταξίδι. “Έχω κυκλώσει κάτι αγγελίες στην εφημερίδα, ίσως αύριο να είμαστε τυχεροί…” τον καθησύχασα.  Ένιωσα πως γνωριζόμασταν σ’ έναν άλλο χωροχρόνο κι ήρθε η στιγμή ν’ ανταμώσουμε πάλι και να πραγματώσουμε ό,τι είχε απομείνει ημιτελές. Εκείνο το βράδυ παραδόθηκα σ’ ένα βαθύ λήθαργο, λυτρωμένη απ’ τη χρόνια απουσία ύπνου που μου είχε τσακίσει το κορμί και τα νεύρα.
Κάθε πρωί ο Μάρκος, ευθυτενής σαν Βενετός γονδολιέρης, έλυνε τους κάβους της σχεδίας. Ξανοιγόμασταν στους κύκλους που είχαμε χαρτογραφήσει στις εφημερίδες. Με τα βιογραφικά υπό μάλης και με συγκρατημένη αισιοδοξία πως θα εντοπίσουμε μικρές νησίδες σωτηρίας, για να γυρίσουμε το βράδυ πίσω με καλά νέα.

Ζητείται σερβιτόρος  [θα με ειδοποιήσουν]
Υπάλληλος γραφείου [μόνο αν υπογράψω δίμηνη σύμβαση πρακτικής, χωρίς αποδοχές]
Καθηγήτρια Αγγλικών για ιδιαίτερα  [ζήτησαν προϋπηρεσία σε φροντιστήριο]
Ψήστης  [είδαν το βιογραφικό και μου είπαν πως δεν κάνω για τέτοιες δουλειές]
Μπουφετζής [έχω ελπίδες, τους άρεσε το παρουσιαστικό και το πτυχίο μου]
Νεαρή εμφανίσιμη σερβιτόρα [καταγώγιο....αύριο πάω στην εταιρεία εξυπηρέτησης πελατών, έμαθα πως ψάχνουν τηλεφωνήτριες ]

Τα βράδια τρυπώναμε σαν σύγχρονοι τρωγλοδύτες στο σκοτεινό υπογειάκι μας, μοιραζόμασταν τις τυρόπιτες που έφερνε τυλιγμένες σε λαδόκολλες ο Μάρκος απ’ το μπουγατσάδικο που τον πήραν δοκιμαστικά, κάναμε ένα παγωμένο μπάνιο και ξαπλώναμε κατάκοποι στο ημίδιπλο, στις παρυφές του φεγγίτη. Σ’ αυτή την υγρή γωνιά ξεχειμωνιάσαμε τις προσδοκίες και τις πίκρες μας. Γλυτώσαμε την απόλυτη ξεφτίλα που φέρνει στον άνθρωπο η ανεργία, γιατί παλέψαμε παρέα. Μπορεί να χάσαμε την επαγγελματική  αποκατάσταση και την οικονομική μας ευρωστία, αλλά διατηρήσαμε ακέραιη τη συντροφικότητά μας.
«Αχ αγάπη μου, έβγαλες άσπρες τρίχες… να εδώ, στον κρόταφο…»
Ο Μάρκος είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά μου. Κι όπως του χάιδευα το κεφάλι στο σκοτάδι, τα εναλλασσόμενα φεγγοβολήματα απ’ τα  διερχόμενα αυτοκίνητα, αντανακλούσαν δέσμες χρωμάτων πάνω μας. Εκεί μέτρησα τις νεόκτιστες ρυτίδες και τις πρώτες ασημένιες ανταύγειες στα μαλλιά του. Φίλησα τις χαρακιές στις παλάμες του και του ορκίστηκα πως θα είμαστε για πάντα μαζί.

*************

Σκόρπια Βήματα (Giannis Pit)

Μπήκε στο Bar. Η Νύχτα είχε προχωρήσει. Αραιός κόσμος στο μαγαζί. Έκατσε στην Μπάρα. Ένα  τραγούδι σκέπαζε τις ομιλίες των θαμώνων ολόγυρα. Ο Μεγάλος πάγος στο ποτήρι με το burbοn έμοιαζε στα μάτια του με σχεδία που επέπλεε σε ήρεμα νερά.
Την είδε που μπήκε. Το ντύσιμό της μαρτυρούσε τι έκανε. Μέσα από την υπερτονισμένη εμφάνιση αναδύονταν ένα gothic πρόσωπο που τα σημάδια της κατάρρευσης αγωνίζονταν να σβήσουν κάποια όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της. Έκατσε δίπλα του. Ο Μπάρμαν την στραβοκοίταξε μουρμουρώντας.
-“Θα κεράσεις κάτι” ;
Πριν προλάβει να της απαντήσει ένας σβέρκος πάνω σε ένα φουσκωτό σώμα την άρπαξε από το μανίκι.
-”Έλα στρίβε....! άδειασέ μας τη γωνιά....!” το βλέμμα και οι διαθέσεις του δεν  άφηναν περιθώρια. Την έσυρε σχεδόν σηκωτή έξω.
-”Βρωμιάρες...! γεμίσαμε πεθαμένες πουτάνες...!” μούγκρισε.
Η σκηνή τον χάλασε. Ενοχλημένος πλήρωσε το ποτό και βγήκε βιαστικά έξω στο δρόμο ψάχνοντας την εύθραυστη φιγούρα της.
-”Στάσου...περίμενε ...!”
Γύρισε, κοντοστάθηκε.
-“Τι θέλεις; ξεπέτα; 20 Ευρώ...αλλά επειδή φαίνεσαι ξηγημένος 15, ναχω να φάω”
Την κοίταξε καλύτερα. Ένα πρόσωπο που τα σημάδια της κατάρρευσης το κάλυπταν. Όμως ήταν όμορφη, με ζωγραφιστά μάτια και πρόσωπο απομεινάρι ενός άλλου χρόνου. Δεν θάταν πάνω από 30 αλλά έδειχνε γερασμένη.
-”Δεν θέλω αυτό” αποκρίθηκε, “πού πας ;”
Κούνησε το κεφάλι της αόριστα.
-”Πουθενά...! Τι θέλεις από μένα ; Μπάτσος είσαι ;”
-”Όχι, ησύχασε....! Πάμε να περπατήσουμε, λίγο αέρα, χαλάστηκα εκεί μέσα”
-”Δίκιο έχουν...” ψιθύρισε κουρασμένα, “μια ξοφλημένη πουτάνα χαλάει την εικόνα στην πιάτσα”.
Την έπιασε από το μπράτσο φιλικά, το έντονο άρωμα που φορούσε τον έλουσε. Περπάτησαν στο πεζοδρόμιο δίπλα στη θάλασσα. Σταμάτησε σε ένα περίπτερο. Πήρε δυο κουτιά μπύρας, της έδωσε το ένα και συνέχισαν. Τον κοίταζε ζεστά.
-”Στην υγειά σου” του είπε.
Την ένιωθε στο βήμα τους να παραπατά .
-”Τι έχεις ;”
-”Είμαι οροθετική...! Μετράω το χρόνο ανάποδα”
Ένιωσε μια συστολή στο άκουσμα της λέξης.
-”Φοβάσαι ε ; Δίκιο έχεις...”
-”Δεν είναι αυτό...!”
-”Πριν ένα χρόνο η αστυνομία μας έβγαλε στην τηλεόραση, εμένα και κάτι άλλες. Δεν μας είδες ; βλέπεις εμείς έπρεπε να σημαδευτούμε, ενώ τα αφεντικά,  στη σιγουριά”
-”Πως έγινε;”
-”Άκου... δεν παριστάνω την παρθένα. Αυτό το δρόμο εγώ τον διάλεξα... μου γυάλισαν τα φράγκα... βλέπεις κάποτε μέτραγα... βαρέθηκα να με πηδάει τσάμπα το αφεντικό στο φαγάδικο.... μετά τα γνωστά... μαγαζιά.... προστάτες.... στην αρχή ωραία τα φράγκα... γκλαμουριά.... μετά...”, κόμπιασε, “μετά εφιάλτης....παραξενιές πελατών, διαστροφές επωνύμων, εκεί να δεις... δικαστές... επιχειρηματίες... ευυπόληπτοι πολίτες.... σκόνη.... παραφροσύνη... κατήφορος”
-”Οι δικοί σου ;”
-”Απουσία πλήρης....! συλλήψεις, κάποιοι μπάτσοι μας πήδαγαν στα κρατητήρια...η αρρώστια και ο θάνατος που έρχεται...!”
Περπάτησαν ώρα πολύ. Αφέθηκαν στην κουβέντα.
-”Πρέπει να σε αφήσω” της είπε.
-”Φύγε...έχεις οικογένεια” τον κοίταξε  με μάτια υγρά. “Παιδιά ;”
-”Μια κόρη”
-”Δος της ένα τριαντάφυλλο από μένα” του έκανε με ένα πεθαμένο χαμόγελο.
Της έδωσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ. Τράβηξε το χέρι της...
“Για την αποψινή ξεπέτα” της είπε χαϊδεύοντας το αφυδατωμένο της πρόσωπο. Το πήρε.
Την είδε να χάνεται αργά στο σκοτάδι της νύχτας...


Μη ξεχνάτε πως οι 25 λέξεις περιμένουν να επιλέξετε τις αγαπημένες σας μέχρι το Σάββατο 20/2 στις 8 το απόγευμα.

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Η ΣΟΦΙΤΑ (Μαρία Π. - ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ)


Η Σοφίτα είναι ένα συλλογικό διήγημα που θα γραφεί από 16 μπλόγκερς. 
Την αρχή την έχω δώσει εγώ και θα δώσω και το τέλος. Θα μεσολαβήσουν οι συνέχειες των άλλων μπλόγκερς με την ακόλουθη σειρά.


Η Μαρία Π. από το ιστολόγιο ''Hard About What Hurts *'' έχει το λόγο για την πρώτη συναρπαστική συνέχεια του διηγήματος. Διαβάστε την στο ιστολόγιό της ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο. 


**********

Η Αριστέα από το ''Η ζωή είναι ωραία'' θα είναι η επόμενη που θα συνεχίσει την ιστορία μας.
Μείνετε συντονισμένοι!

**********

Ιστορίες ως τώρα


********


Οι 25 λέξεις περιμένουν να επιλέξετε τις αγαπημένες σας.





Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

25 λέξεις # 5 - Παρουσίαση

Σας έδωσα 25 λέξεις να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε.
Μια εικόνα σας προέτρεψε.


Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες το μυαλό σας ταξίδεψε...
Έχουμε λοιπόν 20 συμμετοχές.
Σας θερμοευχαριστώ για την συμμετοχή.

Ιδού οι 25 λέξεις σας 
σε τυχαία σειρά...

*****************************

1
Κουράστηκα να βαδίζω.
κι είπα για λίγο, να μείνω, να ξαποστάσω.
Έγειρα, απελπισμένα επάνω σου έγειρα
όνειρα στοίβαξα κάτω από μία χαραμάδα.
Νωχελικά σε αγκάλιασα και έκλεισα τα μάτια.
Ζω!

***************

2
Δεν άφησες τίποτα πίσω.
Σκιές του παρελθόντος λεηλατούν τ' άδεια δωμάτια.
Τι  βιάστηκες να ακολουθήσεις;
Είσαι καλύτερα τώρα;
Αν με χρειαστείς, θα είμαι εδώ.
Κοιτάζοντας τα σφαλισμένα σου παράθυρα.

***************

3
Μια επίσκεψη στο εξοχικό!!!
Μια εκδρομή με σιδηρόδρομο!!!
Άνοιξε τα σκούρα στο βορεινό,
να γεμίσει φως!
Α!!! Λάδωσε τους μεντεσέδες 
να μην τρίζουν!!!

***************

4
Το κλειδί είναι στο περβάζι.
Στρώσε το λευκό σεμεδάκι στον επάργυρο και βάλε καφέ να βράζει.
Φοράω το παιδικό μου φουστάνι κι έρχομαι να μου πεις το ντελβέ, μαμά μου…
***************

5
Μη με ρωτάς,
σε άδειους τοίχους, κλειστά παράθυρα, ανάσες, ψίθυρους,
πώς όνειρα ανταμώθηκαν κάποτε κι άνθισαν,
μα - πλέον - σιώπησαν για πάντα...

***************

6
Πεσμένη αυλαία,
καταρρέει ο σοβάς,
και μπροστά μια κλάρα
ζωή προσποιείται.
Επιτοίχιες σκιές προκαλούν
το πίσω βλέμμα,
να θυμηθεί,
λατρεμένα μάτια που βασίλεψαν.
Πικρή επίγευση έχει
o σπασμένος έρωτας.

***************

7
Η φθορά που ο χρόνος σμιλεύει
ψιθυρίζει ιστορίες σοφίας.
Θρόισμα φύλλων το χάδι
θύμισες κρατά ζωντανές.
Το όνειρό σου,
μια μικρή ηλιαχτίδα 
να φωτίσει ξανά...
Γι αυτό ζεις!

***************

8
Συμμάχησε ο χρόνος
Έκλεισε ο κύκλος
Δεν θα ακουστούν ξανά
Γέλια χαρές
Παιχνίδι
Κλάμα μικρού παιδιού
Θα φορέσει πανοπλία
85 τετραγωνικά αστικό ακίνητο
Οι ενοχές
θα θαφτούν στη θεμελίωση.

***************

9
Γύρε στο σώμα μου
Βοριάς χτυπάει τις γρίλιες
Βλέπω τα νύχια του
το γκρίζο χιτώνα του.
Φυλάξου.
Οι πέτρες που πέφτουν
είναι τα πετρωμένα
δάκρυά του.
Ασπίδα σου θα γίνω
Η κρυφή σου αμαρτία!

***************

10
Θυμήθηκα τη μυρωδιά στο υπνοδωμάτιό σου.
Εγώ να εξερευνώ γραμματόσημα με τον μεγεθυντικό φακό,
κάτω απ’τις γρίλιες του σφαλιστού παραθυριού.
Εσύ να λες δεν ανοίγεις,
χαρίζεις τον ήλιο στα τριαντάφυλλα…

***************

11
Από τις γρίλιες ρέει η ερημιά του δωματίου. 
Εγώ στο φως κι εσύ στο απήθμενο σκοτάδι του μυαλού μου.
Ρήμαξε τώρα κι η καρδιά όπως το σπίτι μας

***************

12
Συνήθισες τα σκοτάδια.
Πίσω από γρίλιες,
μοναχός,φυγάς της ζωής,
τα μαύρα ντύθηκες..
Κάποτε, λευκά φορούσες.
Τότε συνήθιζες να ανοίγεις
τα παντζούρια σου στο φως.

***************

13
Αγαπούσε πολύ το φως.
Φρόντιζε
να ‘χει ανοιχτά τα παραθυρόφυλλα
τους χειμώνες της  θλίψης.
Μια σιωπηλή νύχτα 
τα παραθυρόφυλλα σφράγισαν.
Το σκοτάδι νίκησε
τα αστέρια.

***************

14
Νοσταλγίας και Πεθυμιάς γωνία
Τα χνώτα του παρελθόντος μυρίζουν υγρασία
Μα το κατώφλι πρέπει να διαβώ
τους δαίμονες μου να συναντήσω.
Αν θέλω στη ζωή να προχωρήσω....

***************

15
Παράθυρο ερμητικά κλειστό η ψυχή μου, αφήνει τη ζωή απ’  έξω.
Μαρμαρωμένη, ανίκανη να κινηθώ.
Κι’ ένας κισσός – αράχνη να πλέκει όπου κι’ όπως θέλει, να με πνίγει...
Παραιτούμαι....

***************

16
Το παραθύρι κλειστό, διπλομανταλωμένο. 
Πόσες αναμνήσεις, της μάνας το φιλί, η πατρική αγκαλιά.
Αχ και να άνοιγε, να έλουζε το φως τα παιδικά μου χρόνια...

***************

17
Κλειστά παραθυρόφυλλα
σκιρτήματα φυλάσσουν.
Φιλιά και αγκαλιές,
του έρωτα τις μουσικές.
Κρυμμένοι,
ξεδιπλώνουμε ουράνια τόξα.
Κι έπειτα τα αφήνουμε, γελώντας,
να ξεφύγουν από τις γρίλιες.

***************

18
Ό,τι και αν σε κάνει να αποζητάς την μοναξιά
μην μείνεις πολύ στην αγκαλιά της.
Η ζωή είναι εκεί έξω και σε καρτερεί.

***************

19
Τα παραθυρόφυλλα σφαλιστά...
και στο σκοτάδι τους κρατούν
στιγμές μιας άλλης εποχής...
Τώρα δεν έχουν παρά να προσμένουν 
δυο νέα χέρια
που θα τα γεμίσουν ξανά με φως και ζωή...

***************

20
Κάπου στα ριζά του λόφου, 
στέκεις κουφάρι ξεχασμένο, 
σφραγίδα αλλοτινών καιρών
με παραθύρια ολάνοιχτα, 
τσαμπιά μεθυστικά να κόβεις 
λαχταρώντας.
Τώρα ο δρόμος σφαλιστός, μα είσαι 
ακοίμητος φρουρός στο ξεχασμένο χθες.

****************************

Όροι και τρόπος ψηφοφορίας
Παρακαλώ διαβάστε και ακολουθήστε τους προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
  • Μπορείτε να βαθμολογείτε σχολιάζοντας σε αυτή την ανάρτηση μέχρι το Σάββατο 20/2 στις 8 το απόγευμα.
  • Θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από τους 20 συμμετέχοντες του συγκεκριμένου διαγωνισμού και από τους φίλους του ιστολογίου. Μετά από τόσα χρόνια γνωριζόμαστε και μπορώ να ορίσω ποιοι είναι οι φίλοι.
  • Δεν θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους, άγνωστους, ανώνυμους προς εμένα και όσους που το προφίλ τους δε φαίνεται ενεργό. Φυσικά μπορούν να εκφράζουν την προτίμησή τους, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα καταμετρούνται. Είναι ανούσιο να φέρνουμε συγγενείς και φίλους να μας ψηφίσουν. Διαγωνιζόμαστε για την συμμετοχή και την δημιουργία και όχι για την πρωτιά.
  • Εννοείται ότι αυτοί που έχουν στείλει ολιγόλεκτο δεν ψηφίζουν την δική τους συμμετοχή. Ψηφίζετε υποχρεωτικά τρία (3) ολιγόλεκτα. Τρεις (3) βαθμούς για αυτό που σας άρεσε περισσότερο, δυο (2) και έναν (1) βαθμούς για τις επόμενες επιλογές.
  • Την Κυριακή 21/2 αθροίζοντας τους βαθμούς, θα σας ανακηρύσσω τον νικητή.
  • Σε περίπτωση ισοψηφίας την πρώτη θέση θα την λαμβάνει το ολιγόλεκτο με τις περισσότερες προτιμήσεις.
  • Ο νικητής θα παραλάβει δώρο το οποίο θα επιλεγεί ανά περίσταση.

Ξεκινάτε λοιπόν να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές.
Κόντρα στους νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Καλή επιτυχία σε όλους.


Το συλλογικό διήγημα ''Η ΣΟΦΙΤΑ'' περιμένει μέχρι απόψε το βράδυ τις συμμετοχές σας. 
Από αύριο την σκυτάλη της συνέχειας την παίρνει η Μαρία Π.
Μείνετε συντονισμένοι!

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου


Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Ενημερωτικό σημείωμα (25 λέξεις - Η σοφίτα)

Φίλοι μου σας θυμίζω πως μένουν λίγες ώρες για να δηλώσετε συμμετοχή στα εξής δρώμενα:

Η ΣΟΦΊΤΑ
Δηλώστε συμμετοχή για να γράψετε την συνέχεια.
Πληροφορίες εδώ.


25 λέξεις
Στείλτε τα ολιγόλεκτά σας.
Πληροφορίες εδώ.


Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου





Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Τη ζωή μου δε στη δίνω.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Και οι δρόμοι του χωριού λασπωμένοι και αφιλόξενοι. Όλοι φαλαγκομένοι και κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άρχισε να ψιχαλίζει. Η πάχνη του πρωινού τρυπούσε το κόκκαλο και κούραζε περισσότερο τα ήδη ταλαιπωρημένα κορμιά των ανθρώπων. 
Σηκώθηκε και σήμερα με πυρετό. Δίπλα της το μωρό κοιμόταν ακόμα. Αθώο και ανυποψίαστο. Η μικρή Χριστή, η μεγάλη της κόρη, ήταν κουκουλωμένη κάτω από την πράσινη βελέντζα και την κοιτούσε. Μόλις είδε ότι άνοιξε τα μάτια της, της χαμογέλασε. Σηκώθηκε, περπάτησε στο παγωμένο, γκρι, τσιμεντένιο πάτωμα... γρήγορα για να μην κρυώσουν τα ξεκάλτσωτα ποδαράκια της. Και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς της.

    -Σήμερα θα έρθει ο μπαμπάς, μανούλα;

Δεν της απάντησε, απλά της χαμογέλασε και την έκλεισε στην αγκαλιά της.

    -Θα κάτσεις εδώ φρόνημα με το μωρό να πάω να σας φέρω γάλα, έτσι;
    -Ναι, θα κάτσω...


Σηκώθηκε βιαστικά, ντύθηκε, πήρε την μικρή καραβάνα και βγήκε στην αυλή. Περπάτησε μέχρι τον πίσω κήπο. Η πόρτα του αχυρώνα ήταν κλειδωμένη. Το παράθυρο όμως ήταν παλιό και ξεχαρβαλωμένο. Το έσπρωξε και τρύπωσε στα γρήγορα για να μην την αντιληφθεί κανείς. Άρμεξε την γίδα και βγήκε βιαστικά με τον ίδιο τρόπο. Άρπαξε και μια αγκαλιά αγριελιές και έτρεξε προς το σπίτι. Κάποιος όμως της φώναξε.

    -Μαριώ, πάλι το γάλα μου κλέβεις; Άμα σε πιάσω...
    -Φώναξε όσο θες... όσο θα έχεις γίδα εγώ θα σε κλέβω. Δεν θα μου πεθάνουν τα παιδιά...

Και συνέχισε τον δρόμο της σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Ποτέ βέβαια δεν την έπιανε και ήξερε πως το παράθυρο είναι ανοιχτό. Μόνο της φώναζε κάθε τόσο.

    -Αχ τα παιδιά σας πεθαίνουν κουμουνιστάδες... που είναι ο άντρας σου να σας ταΐσει;

Δεν του αποκρίθηκε... άνοιξε την πόρτα και μπήκε στο σπίτι.
Το μωρό είχε ξυπνήσει. Η Χριστή το έπαιζε και εκείνο χαμογελούσε βγάζοντας χαριτωμένες κραυγούλες.
Σκάλισε λίγο την στάχτη στο τζάκι και έριξε τις αγριελιές. Με ένα δαδί άναψε φωτιά. Πήρε μια άλλη καραβάνα καθαρή και με μια τσαντίλα σούρωσε το γάλα. Μπορεί να ήταν φτωχιά, μπορεί να ήταν μόνη και καταταλαιπωρημένη, μα πάντα ήταν παστρικιά και νοικοκυρά.

Τάισε τα παιδιά και έκανε για του λόγου της ένα τσάι μπας και της πέσει ο πυρετός.
Σκεφτόταν τι θα φάνε σήμερα. Είχε μερικές λαχανίδες, θα πήγαινε να μαζέψει και μανιτάρια από το δάσος, μα ο πυρετός την είχε τσακίσει. Θα σκλήρωνε και θα πήγαινε. Μπας και έκλεβε και κανένα πορτοκάλι από τα περιβόλια. Και καθώς βυθίζονταν στις σκέψεις τις, καθώς έπλεκε με το μυαλό της σενάρια επιβίωσης, κάποιος της χτύπησε την πόρτα.

    -Μαριώ, Μαριώ...

Άνοιξε με θάρρος την πόρτα και κοίταξε με σχεδόν μίσος την γυναίκα που στεκόταν στο κατώφλι της.

   -Θα φύγουμε σε λίγο Μαριώ... το εσκέφτεις αυτό που σου είπα;
Την ρώτησε η γυναίκα με τα ζεστά πανωφόρια και τα ροδαλά μάγουλα.

   -Σήκω και φύγε Ματούλα και μην ξανάρθεις αν είναι να μου πεις το ίδιο. Το κορίτσι δεν στο δίνω. 
Και έκανε να κλείσει την πόρτα.

   -Περίμενε Μαριώ, πως θα το μεγαλώσεις; Ο άντρας σου μπορεί να μην ξαναγυρίσει. Μπορεί να είναι ήδη, να είναι νεκρός. Θα σου δώσω λεφτά να περάσεις τα Χριστούγεννα και ότι άλλο θες.
Της είπε και κράτησε με το χέρι της την πόρτα.

  -Θα το μεγαλώσει και θα το ζεστάνει ο Θεός... Τράβα το χέρι σου και τα λεφτά σου και φύγε. Τη Ζωή μου δε στη δίνω. 

Της έκλεισε την πόρτα. Τα πήρε και τα δυο στην αγκαλιά της και τα έσφιξε μέχρι να νιώσουν τον πυρετό της. 

   -Τη ζωή μου δε στη δίνω...


Μαρία Νικολάου




Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Η ΣΟΦΙΤΑ (Συλλογικό διήγημα - Δηλώστε συμμετοχή)

Αγαπημένοι μου αναγνώστες καινούργιο λογοτεχνικό δρώμενο!
Ένα εγχείρημα που στέφτηκε με εξαιρετική επιτυχία τις τελευταίες φορές που το προσπαθήσαμε. Ένα συλλογικό διήγημα. 
Τι είναι αυτό; Πολλοί από εσάς θα ξέρετε. Είχαμε γράψει όλοι μαζί ''Το μυστήριο του καφενείου'' και το ''Μια ιστορία αγάπης'' που με μεγάλη μας χαρά έγινε ebook. Είναι λοιπόν μια συλλογική δουλειά.
Ξεκινώ την ιστορία σε αυτή την ανάρτηση και μετά θα έχετε περίπου 10 μέρες να δηλώσετε συμμετοχή σχολιάζοντας εδώ, ότι προτίθεστε να γράψετε την συνέχεια. 
Δηλαδή για να καταλάβετε, ο πρώτος που θα δηλώσει συμμετοχή θα συνεχίσει την ιστορία στο σημείο που την άφησα εγώ, όπως αυτός θεωρεί καλύτερα. Ο δεύτερος δηλών τη συμμετοχή θα συνεχίσει εκεί που σταμάτησε ο πρώτος και ούτω καθεξής. 
Σημαντικό είναι να παρακολουθούμε τις συμμετοχές, ώστε η ιστορία μας να έχει συνοχή και λογική συνέχεια. 
Μην σας αγχώνει ο χρόνος. Ας δώσουμε μια εβδομάδα απόσταση από την μια συνέχεια στην άλλη.
Η κάθε συνέχεια καλό θα ήταν να έχει έναν τίτλο.
Οι συνέχειες θα αναρτούνται στο ιστολόγιο του κάθε συμμετέχοντα.
Όσοι φίλοι θέλουν να συμμετέχουν και δεν έχουν μπλογκ μετά χαράς θα φιλοξενηθούν στο Κείμενο.
Το τέλος θα το δώσω εγώ και έτσι θα έχουμε μια ιστορία που ο καθένας μας θα βάλει την δική του πινελιά και το δικό του στιλ.
Ξεκινάμε λοιπόν!



Η σοφίτα της Σόφης.

Είχε χρόνια να έρθει σε αυτά τα μέρη. Καθώς οδηγούσε σκεφτόταν την τελευταία φορά που άφησε αυτόν τον τόπο. Ήταν στην κηδεία της μάνας της. Πάνε πέντε χρόνια τώρα. Δεν ήθελε να επιστρέψει ούτε για τα μνημόσυνα που τα οργάνωνε η θειά της. Στο χωριό είπαν πολλά για την απουσία της. Δεν την ένοιαζε τίποτα. Ούτε η γλωσσοφαγιά των χωρικών, ούτε οι φωνές της θείας Τούλας. Το μόνο που είχε στο μυαλό της ήταν μια άρνηση. Και μια απέραντη μοναξιά. Ένα συναίσθημα που μόνο αυτοί που έχουν χάσει γονιό το καταλαβαίνουν. Μια αίσθηση ξεκρέμαστη, χωρίς ρίζα, χωρίς αρχή.

Εκείνο το πρωί σηκώθηκε και ένοιωσε μια τεράστια ανάγκη να επισκεφτεί το χωρίο, το σπίτι της μάνας της. Καθώς οδηγούσε διαπίστωσε ότι το φόρεμά της είχε ένα λεκέ από καφέ. Τον είχε κάνει το προηγούμενη μέρα στη δουλειά. Δεν το θυμόταν καν το πρωί όταν το φόρεσε. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να κατευνάσει αυτό το συναίσθημα της έλλειψης.

Το χωριό από την πόλη δεν ήταν μακρυά. Και έτσι σε λιγότερο από δυο ώρες έφτασε. Διέσχισε το χωριό χωρίς να κοιτά αριστερά και δεξιά. Ένιωθε όμως τα επικριτικά μάτια των χωρικών να την καρφώνουν και τα στόματά τους που ανέφεραν το όνομά της. Έφτασε στην άκρη του χωριού και εκεί άφησε το αμάξι της. Θέλησε να περπατήσει ως το πατρικό της. Πατρικό... τι ειρωνεία... Πως είναι δυνατόν ένα σπιτικό που δεν είχε ποτέ ως μέλος του έναν πατέρα, να λέγετε πατρικό.

Η Σόφη δεν γνώρισε πατέρα. Τον έχασε πριν καν γεννηθεί. Ήταν ασυρματιστής σε εμπορικό πλοίο που έκανε ταξίδια σε χώρες μακρινές. Στο στερνό του ταξίδι, λίγο πριν ξεμπαρκάρει για πάντα και επιστρέψει να παντρευτεί τη μάνα της, χάθηκε μια νύχτα στη δίνη της θάλασσας. Είπαν πως βγήκε να ελέγξει κάτι στο κατάστρωμα και ένα μεγάλο κύμα τον εξαφάνισε. Δεν βρέθηκε ποτέ το πτώμα του, όπως όμως δεν βρέθηκε και ποτέ η ζωή του. Κανείς δεν της εξήγησε ποιος ήταν ο πατέρας της. Αν ήταν καλός άνθρωπος, αν ήταν όμορφος ή άσχημος, ευγενικός ή άγριος. Δεν είχε καν μια φωτογραφία του. Δεν την ένοιαζε και πολύ όμως. Δεν ένιωσε ποτέ να της λείπει. Ίσως επειδή πεθυμούμε κάτι που το έχουμε γνωρίσει, οπότε ως προς τι η επιθυμία για κάτι άγνωστο προς αυτή; Ήξερε απλά πως ήταν κάποιος Αθηναίος, ονόματι Γιώργος Αγγέλου, μοναχοπαίδι, ορφανός και αυτός. Γνώρισε η μάνα της όταν αυτή σπούδαζε στην Αθήνα. Τον έβλεπε κάθε φορά που το καράβι άραζε στον Πειραιά, ώσπου έμεινε έγκυος και αποφάσισαν να ξεμπαρκάρει για να παντρευτούν. Λίγο πριν γίνει αυτό, η μοίρα είχε άλλο σκοπό. Τον έπνιξε μια νύχτα και έτσι η μάνα της έμεινε μόνη της με ένα παιδί στην κοιλιά της. Έτσι η Σόφη ορφάνεψε πριν καν γίνει κόρη, πριν καν γεννηθεί και αντί για Αγγέλου, ονομάστηκε Μιχαήλ, το επώνυμο της μάνας της.

Το σπίτι της ήταν λίγο πιο απομακρυσμένο από το υπόλοιπο χωριό. Είχε χτιστεί από τον αγαπημένο της παππού πολλά χρόνια πριν αυτή έρθει στον κόσμο. Εκεί μεγάλωσε, εκεί έκανε τα πρώτα της βήματα, εκεί ένοιωσε τι θα πει οικογένεια και θαλπωρή. Εκεί μεγάλωσε χωρίς πατέρα, μα με περισσή αγάπη και στοργή από την μάνα της και τους παππούδες της.

Το μικρό δρομάκι έρημο και λασπωμένο. Τα 28 κυπαρίσσια στέκονταν αγέροχα στο πλάι του. Θυμήθηκε τις στιγμές με τον παππού, μόλις που μάθαινε να μετρά, τα μετρούσαν μαζί μέχρι να φτάσουν σπίτι και αν τα έβγαζε σωστά μια σοκολάτα την περίμενε κρυμμένη στο πιο ψιλό ντουλάπι. Πόση ξεγνοιασιά... πόσο όμορφα χρόνια...

Μια βροχή σαν άχνη άρχισε να πέφτει και έκανε τη ορατότητα πιο δύσκολή και την καρδιά της πιο παγωμένη. Έψαξε τα κλειδιά στην τσάντα της και τα κράτησε σφιχτά στα χέρια της για να είναι έτοιμα. Η αυλόπορτα πάντα την δυσκόλευε να την ξεκλειδώσει. Τώρα μάλιστα που ήταν χρόνια κλειστή και σκουριασμένη η προσπάθεια γινόταν ακόμα πιο δύσκολή. Και οι κλειδαριές, σαν τις καρδιές των ανθρώπων, όταν δεν χρησιμοποιούνται, δυσκολεύουν στο άνοιγμα, ώσπου στο τέλος χαλάνε εντελώς και δεν ανοίγουν ποτέ ξανά. Μόνο το μαγικό κλειδί της αγάπης και της θέλησης θα μπορούσε να τις παραβιάσει.

Έσπρωξε με δύναμη την αυλόπορτα και διέσχισε το μικρό χορταριασμένο πια δρομάκι που οδηγούσε στην σκάλα του σπιτιού. Ανέβηκε στην βεράντα. Λίγο πριν βάλει το κλειδί στην πόρτα, έστρεψε το βλέμμα της προς το χωριό. Η βροχή είχε δυναμώσει και έτσι οι συγχωριανοί της είχαν κλειστεί στα σπίτια τους. Οι άγριες στάλες της είχαν αναγκαστικά ξεπλύνει κάθε περιέργειά τους. Άνοιξε την εξώπορτα και την έκλεισε με δύναμη πίσω της, λες και ήθελε να προστατευθεί από κάτι.

Διέσχισε το χολ και προχώρησε προς το σαλόνι. Όλα σκονισμένα και εγκαταλειμμένα. Όλα μελαγχολικά και μόνα. Στάθηκε στην μέση του δωματίου και έκλεισε τα μάτια της. Προσπάθησε να μετατρέψει όλη αυτή την αίσθηση του χαμού σε ζωή. Να φέρει ξανά μέσα σε αυτό το σκοτεινό σπίτι, τα γέλια, την χαρά, την θαλπωρή και την οικογένεια. Να ξορκίσει το θάνατο έστω για μια νοερή στιγμή. Και έτσι είδε ξανά τις κουρτίνες τραβηγμένες και τα σκούρα ανοιχτά, τους τοίχους χρωματιστούς και τα λουλούδια φρέσκα στα βάζα. Μια μυρωδιά φαγητού να έχετε από την κουζίνα και το τραπέζι στρωμένο ευλαβικά.

Άνοιξε τα μάτια της και συνέχισε να περιεργάζεται το σπίτι με ένα άλλο βλέμμα πια. Ανέβηκε τις σκάλες, διέσχισε τις κρεβατοκάμαρες, ένοιωσε ακόμα και την αίσθηση την μάνας στο χώρο. Την είδε να συμμαζεύει το παιδικό της δωμάτιο, να της ταιριάζει τα ρούχα, να της αλλάζει τα σεντόνια, να της γκρινιάζει για την ακαταστασία και όλα αυτές οι πράξεις αγάπης που μανάδες κάνουν για τα παιδιά τους.

Με αυτές τις γλυκιές σκέψεις δάκρυα ήρθαν στα μάτια της, μια ολέθρια κούραση να την καταβάλει και τα πόδια της να τρέμουν από συγκίνηση. Έκατσε στο πολυθρονάκι του χολ και έκλαψε γοερά. Έβγαλε θαρρείς όλη της την στεναχώρια από μέσα της, λες και λυτρώθηκε από τις σκέψεις που έκανε τόσο καιρό και όλες τις οι απορίες απαντήθηκαν αμέσως. Πως ότι όμορφο κάποια στιγμή τελειώνει, μα δεν έχει τόσο αξία το τέλος, όσο η διάρκεια. Να ζήσεις καλά μέχρι η ζωή να σου ανοίξει το επόμενο παράθυρο, καθώς σου κλείνει την πόρτα. Και έτσι θα γινόταν. Έτσι η ζωή σε λίγο θα άνοιγε στην Σόφι ένα παράθυρο και θα άλλαζε άρδην τα πάντα.

Καθώς σκούπιζε τα μάτια της στο βάθος του διαδρόμου παρατήρησε πως η πόρτα που οδηγούσε στην σκάλα της σοφίτα ήταν ανοιχτή. Δεν είχε δει ποτέ αυτήν την πόρτα ανοιχτή και ήταν ελάχιστες οι φορές που είχε ανέβει εκεί. Στην ουσία ήταν η αποθήκη του σπιτιού. Ανέβηκε τις σκάλες διστακτικά. Στοιβαγμένα πράγματα παλιά παντού, παλιά έπιπλά, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, παλιά ρούχα, μια μυρωδιά μούχλας και κλεισούρας και μια αίσθηση υγρασίας παντού. Και εκεί στην άκρη της σοφίτας, κάτω ακριβώς από το παράθυρο το παλιό σεντούκι της γιαγιάς.

Δεν είχε ποτέ κοιτάξει μέσα του. Ίσως είχε κάποια προσωπικά της αντικείμενα και θα ήθελε να έχει κάτι από αυτήν σκέφτηκε. Το άνοιξε με λαχτάρα. Κάποια παλιά καπέλα, ένα ζευγάρι γάντια, και ένα κουτί ξύλινο. Πήρε το κουτί στα χέρια της και το άνοιξε. Καρτ ποστάλ και ένα γράμμα... Τις κράτησε στο χέρι της και αυτό που διάβασε θα την σόκαρε. Ήταν καρτ ποστάλ από τον πατέρα της προς τη μάνα της από τα ταξίδια του. Γραμμένα με ύφος συμπάθειας αλλά κρατώντας μια απόσταση ευπρέπειας.

Αγαπημένη μου Κατερίνα, σου στέλνω από την Γιοκοχάμα. 
Όλα εδώ βαίνουν καλώς. 
Το ίδιο εύχομαι και για σένα. 
Με αγάπη.
Γιώργος

Όλες πάνω κάτω με αυτό το περιεχόμενο. Λίγες λέξεις, επαναλαμβανόμενες και τυποποιημένες. Δέκα κάρτες από διάφορα μέρη, που ξεκινούσαν ημερολογιακά περίπου δυο χρόνια πριν γεννηθεί και σταματούσαν λίγο πριν την γέννηση της.
Η απορία της διάχυτη. Γιατί η μητέρα της δεν της είχε αναφέρει ποτέ πως είχε κάτι από τον πατέρα της. Έστω αυτές τις κάρτες. Και αυτό το γράμμα; Η ημερομηνία μαρτυρούσε πως η μητέρα της το είχε λάβει λίγο μετά αφότου γεννήθηκε. Μα πως ήταν δυνατόν; Αφού ο πατέρας της πέθανε πριν γεννηθεί. Άνοιξε το φάκελο με χέρια τρεμάμενα. Φοβόταν για το τι θα διαβάσει.

Αγαπητή μου Κατερίνα. 
Εύχομαι να είσαι καλά και εσύ και η κόρη μας. Σου γράφω για να σε πληροφορήσω πως θα αναβάλω την επιστροφή μου και έτσι αναγκαστικά θα πρέπει να αναβληθεί και ο γάμος. Το ξέρω πως με περίμενες αλλά δυστυχώς ούτε αυτή τη φορά μπορώ να τα καταφέρω. Μόλις πιάσω λιμάνι και μπορέσω θα σου τηλεφωνήσω για να σου εξηγήσω κάποια πράγματα και ελπίζω να τα καταλάβεις.
Με αγάπη 
Γιώργος

Το βλέμμα της πάγωσε, η ανάσα της κόπηκε. Κάθισε στο σκονισμένο πάτωμα της σοφίτας. Η ζωή και όλα αυτά που ήξερε χρόνια μέσα σε μια στιγμή γκρεμίστηκαν. Μια πόρτα έκλεισε ερμητικά και ένα παράθυρο, εκεί στην ανήλιαγη σοφίτα, άνοιξε...

***************

Δηλώνετε λοιπόν συμμετοχή, αφήνοντας σχόλιο για τις επόμενες 10 μέρες σε αυτή την ανάρτηση, για τον αν θέλετε να συμμετέχετε στην συνέχεια της ιστορίας. 
Επίσης μην ξεχνάτε να στέλνετε τα ολιγόλεκτά σας για το δρώμενο 25 λέξεις και τις φωτογραφίες σας για τον Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν του άλλου μου ιστολογίου.
Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Φιλικά

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

25 λέξεις # 5 - Έναρξη

25 λέξεις... 
Τόσες σας δίνω και σας αφήνω να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε. 
Μια εικόνα θα σας προτρέψει. 
Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες. 
Για να δούμε λοιπόν που το μυαλό σας θα ταξιδέψει...
Ξεκινάνε οι 25 λέξεις...


Όροι και τρόπος συμμετοχής.
  • Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από την παρακάτω εικόνα. 
  • Μπορεί να είναι σε μορφή πεζού, ποιήματος ή όπως αλλιώς το θέλετε εσείς. 
  • Μέχρι 25 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 25 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 30. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις. 
  • Χωρίς τίτλο. 
  • Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
  • Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι το Σάββατο 13/2 στις 8:00 το βράδυ. 
  • Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι. 
  • Ένα (1) κείμενο ο καθένας, για να μπορέσουμε να είμαστε πιο δίκαιοι στην ψηφοφορία και να μην χάνονται κάποια διαμάντια μέσα στις πολλές συμμετοχές.
  • Την Κυριακή 14/2 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή.


Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου




τελευταία Κείμενα